Pınar Aytekin

6 Şubat… Takvim yapraklarında bir tarih değil artık. Bu ülkenin hafızasına kazınmış bir utanç, bir acı, bir hesap günüdür 6 Şubat. Resmî açıklamalara göre “asrın felaketi.” Peki gerçekten öyle mi? Yoksa asrın ihmali mi, asrın rantı mı, asrın suskunluğu mu? Deprem kaderdi diyenler de var. Evet, deprem kader olabilir ama …

Türkiye bugün yönetilmiyor. Türkiye idare edilmeye çalışılıyor ve bu iki şey aynı değil. Ekonomide çöküş, hukukta savrulma, eğitimde çürüme, toplumsal hayatta çözülme… Bunların hiçbiri tesadüf değil. Hepsi tek bir tercihin sonucudur: Atatürk’ün kurduğu akılcı Cumhuriyet anlayışından bilinçli kopuş. Atatürk’ü anlamak istemeyenler, onu yıllardır ya putlaştırarak etkisizleştirdi ya da görmezden gelerek …

Bir ülke düşünün… Okulları yarıyıl tatilinde yani şu an kapalı, Açık olsa ne olur ki eğitim kapalı… Gençleri hayatta ama gelecekleri hükmen ölü. Eğitim sistemi çökmüş durumda. Gençler birer birer yok oluyor. Ülke toz duman, perişanlık diz boyu. Biz yazmaktan usanmadık. Siz okumaktan… Ne yazık ki onlar görmekten bile vazgeçti. …

Nefes alamıyoruz. Abartı değil, mecaz değil… Gerçekten nefes alamıyoruz. Her şey ateş pahası. Elektrik, kâğıt, mürekkep, internet, sigorta, kira… Saymakla bitmiyor. Küçük bir işletme için her ay bir mucizeye uyanmak gibi. Bir yerel gazete için ise bu artık mucize değil, mücadele. Soruyorum: Ne kazanıyoruz ki ne ödeyelim? Daha ayın başında …

Bir baba… İki çocuk… Bir silah… Ve yine aynı cümle: “Geçici bir cinnet hali.” Bu ülkede “cinnet” kelimesi, geride kalanların vicdanını rahatlatan bir perdeye dönüştü. O perdeyi araladığımızda ise karşımıza çıkan şey çok daha ağır: ihmal, yalnızlık ve sistemli görmezden gelme. Bir baba iki çocuğunu öldürüp ardından intihar ettiğinde mesele …

Neye elimizi atsak kolumuz orada kalıyor… Sanki hayatın her köşesi pas tutmuş, her temasımızda biraz daha ağırlaşıyor yükümüz. Yoksulluk artık rakamlarla anlatılamıyor; sofradaki eksik ekmekle, ertelenen faturayla, çocuğun gözünden kaçırılan bir oyuncakla kendini ele veriyor. İnsanlar yoksul değil sadece, yorgun. Umutla yaşayamamanın yorgunluğu bu. Düzen bozuk… Ama bu öyle teknik …

Bir kahvaltı, bir yemek değil, Onur istiyoruz… 10 Ocak Çalışan Gazeteciler Günü… Yine çiçekler, yine davetler, yine belediyelerin verdiği kahvaltılar, yemekler… Fotoğraflar çekildi, masalar kuruldu, “basın emekçileri” hatırlandı. Peki ya sonra? Biz gazeteciler yılda bir gün hatırlanmak istemiyoruz. Bir tabak yemekle, bir fincan çayla geçiştirilecek bir meslek yapmıyoruz. Biz onur …

Paşam, 20 Ekim 1918’de Adana’ya geldiğinde bu şehir işgal altındaydı. Sokaklarda yabancı askerler vardı, halk yoksuldu ama başı dikti. Ve sen burada, bu topraklarda, bir milletin kaderini değiştirecek cümleyi kurdun. “Bende bu vakayiin ilk hiss-i teşebbüsü burada, bu güzel Adana’da vücut bulmuştur.” Yani Milli Mücadele’nin kıvılcımı Adana’da yandı Paşam. Bu …

Bu ülkede yaşamak artık sıradan bir hayat pratiği değil; başlı başına bir dayanıklılık sınavı. Bunca kokuşmuşluğun, çürümüşlüğün, çifte standardın içinde ayakta kalabilmek gerçekten de ayrı bir sanat. Sabah uyandığımızda ilk haber bir kadın cinayeti oluyor. Akşam yatağa girerken bir başka kadının daha hayattan koparıldığını öğreniyoruz. İstatistiklere sıkıştırılmış canlar, rakama indirgenmiş …

Türkiye’de yaşanan tablo artık “zor bir dönem” diye geçiştirilemez. Bu, geçici bir sıkıntı değil; derinleşen ve kalıcı hale gelen bir yönetememe hâlidir. Yoksulluk yayılıyor, umut daralıyor, toplum her geçen gün biraz daha içine kapanıyor. Bu bir tesadüf değil; yıllardır biriken yanlışların kaçınılmaz sonucudur. Bugün yoksulluk, istisna olmaktan çıkmış, kural haline …