Köşe Yazarları

Türkiye bugün yönetilmiyor. Türkiye idare edilmeye çalışılıyor ve bu iki şey aynı değil. Ekonomide çöküş, hukukta savrulma, eğitimde çürüme, toplumsal hayatta çözülme… Bunların hiçbiri tesadüf değil. Hepsi tek bir tercihin sonucudur: Atatürk’ün kurduğu akılcı Cumhuriyet anlayışından bilinçli kopuş. Atatürk’ü anlamak istemeyenler, onu yıllardır ya putlaştırarak etkisizleştirdi ya da görmezden gelerek …

Saat 04.17’de sadece binalar yıkılmadı. Saat 04.17’de güven duygusu çöktü, “devlet nerede?” sorusu enkazların arasına düştü, bir ülkenin uykusu sonsuza dek bölündü. 6 Şubat depremi bir doğal afetti, evet. Ama sonrasında yaşananlar bir doğa olayı değildi. Çünkü doğa sadece sarsar; ölüme terk etmek, sessiz kalmak, geç kalmak insan işidir. Enkaz …

Eskiden Adana’nın arka sokaklarında çocukların elinde “çatapat” görürdük; bugün ise namlusuna mermi sürülmüş 9 mm’likler, ceplerinde ise empati duygusunun yerini almış sentetik uyuşturucular var. Bir psikoterapist olarak ofisimde haftalarca “bağlanma bozukluklarını” konuşabilirim ama bir gazeteci gözüyle dışarı baktığımda gördüğüm şey çok daha vahşi: Bir nesil, gözlerimizin önünde birer “infaz aparatına” …

Misak-ı Millî’yi anarken genellikle sınırları konuşuyoruz. Oysa bugün asıl sorun harita değil; egemenliğin hangi alanlarda fiilen aşındığıdır. Yüz yıl önce işgal altındaki bir ülkede yazılan bu metin, bugünün “normal” kabul edilen pek çok uygulamasını sorgulamayı zorunlu kılıyor. Başlayalım ekonomiden. Misak-ı Millî, kapitülasyonları açık biçimde reddeder. Yani ekonomik kararların dış iradeye …

Bir ülke düşünün… Okulları yarıyıl tatilinde yani şu an kapalı, Açık olsa ne olur ki eğitim kapalı… Gençleri hayatta ama gelecekleri hükmen ölü. Eğitim sistemi çökmüş durumda. Gençler birer birer yok oluyor. Ülke toz duman, perişanlık diz boyu. Biz yazmaktan usanmadık. Siz okumaktan… Ne yazık ki onlar görmekten bile vazgeçti. …

Nefes alamıyoruz. Abartı değil, mecaz değil… Gerçekten nefes alamıyoruz. Her şey ateş pahası. Elektrik, kâğıt, mürekkep, internet, sigorta, kira… Saymakla bitmiyor. Küçük bir işletme için her ay bir mucizeye uyanmak gibi. Bir yerel gazete için ise bu artık mucize değil, mücadele. Soruyorum: Ne kazanıyoruz ki ne ödeyelim? Daha ayın başında …

Bir baba… İki çocuk… Bir silah… Ve yine aynı cümle: “Geçici bir cinnet hali.” Bu ülkede “cinnet” kelimesi, geride kalanların vicdanını rahatlatan bir perdeye dönüştü. O perdeyi araladığımızda ise karşımıza çıkan şey çok daha ağır: ihmal, yalnızlık ve sistemli görmezden gelme. Bir baba iki çocuğunu öldürüp ardından intihar ettiğinde mesele …

Türkiye’de bir çocuğun yaşamını yitirmesi, sadece bireysel bir suç ya da ailevi bir trajedi değildir; bu, devletin ve toplumun anayasal sorumluluğunun yerine getirilip getirilmediğine dair ağır bir sorudur. Son dönemde art arda yaşanan çocuk cinayetleri ve görünür hâle gelen akran zorbalığı vakaları, çocukların bu ülkede ne ölçüde korunabildiğini yeniden ve …

Neye elimizi atsak kolumuz orada kalıyor… Sanki hayatın her köşesi pas tutmuş, her temasımızda biraz daha ağırlaşıyor yükümüz. Yoksulluk artık rakamlarla anlatılamıyor; sofradaki eksik ekmekle, ertelenen faturayla, çocuğun gözünden kaçırılan bir oyuncakla kendini ele veriyor. İnsanlar yoksul değil sadece, yorgun. Umutla yaşayamamanın yorgunluğu bu. Düzen bozuk… Ama bu öyle teknik …

Türkiye’de akademiye girmek isteyen bir öğrencinin önünde artık iki aşamalı bir engel var: AGS ve mülakat. Kâğıt üzerinde bakıldığında biri “nesnel”, diğeri “tamamlayıcı” olarak sunuluyor. Ancak sahaya inildiğinde ortaya çıkan tablo, ölçme ve değerlendirmeden çok belirsizlik ve güvensizlik üretiyor. AGS, akademik yeterliliği ölçtüğünü iddia ediyor. Oysa sınavın pratiği, öğrencinin düşünme …