AsHaberAdana.Com ~ Adana'da Haberin Merkezi Adana Gündem – Adana Haberleri – Adana Büyükşehir Haberleri – Adana Haber Ajansı – Adana Gazetesi – As Haber Adana
İlgili Haberler
6 Şubat…
Takvim yapraklarında bir tarih değil artık.
Bu ülkenin hafızasına kazınmış bir utanç, bir acı, bir hesap günüdür 6 Şubat.
Resmî açıklamalara göre “asrın felaketi.”
Peki gerçekten öyle mi?
Yoksa asrın ihmali mi, asrın rantı mı, asrın suskunluğu mu?
Deprem kaderdi diyenler de var.
Evet, deprem kader olabilir ama ölüm kader değildir.
Bir bina nasıl kader olur?
Bir kolon nasıl kader olur?
İmzası atılmış ruhsatlar, görmezden gelinen çatlaklar, “bir şey olmaz” denilen projeler nasıl kader olabilir?
O gece binlerce insan yalnızca enkaz altında kalmadı.
O gece binlerce insan bir sistemin altında kaldı.
Betonun altına gömülen sadece bedenler değildi; adalet duygusu gömüldü, güven gömüldü, “devlet beni korur” inancı gömüldü.
Bir kez daha gördük ki bu ülkede bazı binalar sağlam, bazı vicdanlar çürük.
Yıllarca “imar affı” denilen şeyle aslında ne affedildi biliyor musunuz?
Usulsüzlük affedildi.
Açgözlülük affedildi.
İnsan hayatı hiçe sayıldı ve affedildi.
Sonra deprem geldi.
Ve affedilen her şey, hesabını insan canıyla kesti.
O sabah enkaz başında bekleyen anneleri unutmadık.
“Ses var mı?” diye bağıran babaları unutmadık.
Battaniyeye sarılı küçücük bedenleri unutmadık.
Kurtarma ekipleri gelene kadar elleriyle beton kazan insanları unutmadık.
Ama bir şey daha var ki onu da unutmadık:
Geç gelen yardımları.
Koordinasyonsuzluğu.
Sessiz kalanları.
Sorumluluk almayanları.
Kameralar kapandığında, mikrofonlar sustuğunda, acı dinmedi.
Sadece gözlerden uzaklaştı.
Bugün bazıları hâlâ “konuşmayalım, yaraları kaşımayalım” diyor.
Hayır.
Konuşacağız.
Çünkü konuşmazsak tekrarlar.
Unutursak yeniden olur.
Bu bir doğa olayıydı ama sonuçları insan yapımıydı.
Bu yüzden bu bir felaket değil, bir cinayetti diyenlerin sesi hâlâ kulaklarımızda.
6 Şubat bize şunu öğretti:
Bir ülkede adalet beton kadar sağlam değilse,
o ülkenin üstüne bir gün mutlaka çöker.
Bugün hâlâ soruyoruz:
Sorumlular nerede?
İmzalar nerede?
Denetimler nerede?
Ve en önemlisi: vicdan nerede?
Unutmadık.
Çünkü unutanlar tekrar yaşar.
Unutmayacağız.
Çünkü bu borcu, toprağın altındakilere verdik.
Bu yazı bir hatırlatma değil sadece, bir uyarıdır.
Rantla yükselen her bina, bir gün vicdanların üzerine yıkılır.
Kader diyerek geçiştiremeyeceksiniz.
Bu halk artık biliyor.
Bu bir deprem değildi sadece.
Bu, insan eliyle büyütülmüş bir felaketti.
Ve biz…
Unutmadık.
Unutmayacağız.
