Tuna Özhan

En basit konuyu atladım ben. Özür dilerim. İrtica ettiğini iddia edenleri dinlerken fark edemedim. Kopan uzuvları izlerken çekirdek çitliyordum. Ekranın karşısında akan görüntülerin gerçek olduğunu unutmuşum. Kaynayabilecek suları göremedim pınarlarında. Belki de görmek istemedim. Kitle imhalarını şehir efsanesi, soykırımları komplo teorisi sandım. İnsanların gözlerindeki korkuyu değil, haberlerin başlıklarını okudum. Çığlıkların …

“Ben” ile başlayan cümleleri sevemedim hiç. Belki de bu yüzden yükleyemedim eylemleri öznelere. Kendi içimde, kendime kurban oldum da çoğu zaman, cümlenin öznesinin ne olduğunu bilemedim. Cevap vermek istememek gibi… Yok olmayı istemek gibi… Hak’tan aldığım sessizlik hakkını kullanmak, kısas hakkımı kullanmamak gibi… İnsanın bazen kendini cümlenin dışında bırakması mümkün …