AsHaberAdana.Com ~ Adana'da Haberin Merkezi Adana Gündem – Adana Haberleri – Adana Büyükşehir Haberleri – Adana Haber Ajansı – Adana Gazetesi – As Haber Adana
İlgili Haberler
Bir baba…
İki çocuk…
Bir silah…
Ve yine aynı cümle: “Geçici bir cinnet hali.”
Bu ülkede “cinnet” kelimesi, geride kalanların vicdanını rahatlatan bir perdeye dönüştü. O perdeyi araladığımızda ise karşımıza çıkan şey çok daha ağır: ihmal, yalnızlık ve sistemli görmezden gelme.
Bir baba iki çocuğunu öldürüp ardından intihar ettiğinde mesele sadece bir ruhsal çöküş değildir. Bu, yıllardır biriken sosyal çürümenin, ekonomik baskının, psikolojik destek yoksunluğunun ve en önemlisi çocukları koruyamayan bir düzenin sonucudur.
Çocuklar bu ülkede ya kayboluyor,
ya istismar ediliyor,
ya da “ailenin iç meselesi” denilerek kaderlerine terk ediliyor.
Oysa çocuk, kimsenin meselesi değildir; devletin güvencesidir.
Ama biz ne yapıyoruz?
Uyarı işaretlerini görmezden geliyoruz.
Komşu duyuyor, susuyor.
Okul fark ediyor, rapor yazıyor.
Kurumlar topu birbirine atıyor.
Ve sonunda çocuklar ölüyor.
Sonra herkes üzgün.
Babalık kutsal bir paye gibi anlatılıyor ama babaya nasıl baba olunacağı öğretilmiyor. Erkeklere duygularını bastırmaları, yardım istememeleri, “güçlü” olmaları öğretiliyor. Güçsüzlük ise öfkeye dönüşüyor. O öfke de en savunmasız olana, yani çocuğa yöneliyor.
Burada sorulması gereken soru şudur:
Bu aile daha önce neredeydi?
Bu baba yardım istedi mi?
İsteyebileceği bir yer var mıydı?
Psikolojik destek lüks değildir.
Sosyal hizmetler formalite değildir.
Çocuk koruma mekanizmaları kağıt üzerinde yazılı cümlelerden ibaret olamaz.
Her öldürülen çocuk, “önlenebilirdi” damgasını taşır.
Her kaybolan çocuk, sistemin ayıbıdır.
Artık “cinnet” demek yetmez.
Artık “bireysel trajedi” diyerek kenara çekilemeyiz.
Çünkü bu bir tesadüf değil, tekrar eden bir tablodur.
Çocuklar öldüğünde değil, ölmeden önce korunmalıdır.
Aile içi şiddet yaşandığında değil, ilk sinyallerde müdahale edilmelidir.
Aksi halde biz yazmaya, siz okumaya, ekranlar dönmeye devam eder.
Ama çocuklar geri gelmez.
Ve her seferinde kaybolan sadece hayatlar olmaz;
toplum olarak insanlığımızdan da biraz daha eksilir.
