AsHaberAdana.Com ~ Adana'da Haberin Merkezi Adana Gündem – Adana Haberleri – Adana Büyükşehir Haberleri – Adana Haber Ajansı – Adana Gazetesi – As Haber Adana
İlgili Haberler
En basit konuyu atladım ben.
Özür dilerim.
İrtica ettiğini iddia edenleri dinlerken fark edemedim.
Kopan uzuvları izlerken çekirdek çitliyordum.
Ekranın karşısında akan görüntülerin gerçek olduğunu unutmuşum.
Kaynayabilecek suları göremedim pınarlarında.
Belki de görmek istemedim.
Kitle imhalarını şehir efsanesi,
soykırımları komplo teorisi sandım.
İnsanların gözlerindeki korkuyu değil, haberlerin başlıklarını okudum.
Çığlıkların ne söylediğini değil, kimin söylediğini tartıştım.
Ölenlerin kim olduğuna baktım;
insan olduklarını görmeyi unuttum.
Sonra bir gün, bütün mazeretlerin bittiği yerde buldum kendimi.
Kendime beddua okumayacağım.
Çünkü insanın kendisine ettiği en büyük beddua,
kendi vicdanından kaçmaya çalışmasıdır.
Ama bana dua etmez bence,
bana kendisinden üfleyen.
Çünkü ahlaksızdır insan,
kendi adına kendisini aklamaya çalışıyorsa.
“Ben orada değildim” dersem arsızım.
Çünkü insan bazen bir yerde bulunmadan da oradadır.
Bir görüntünün karşısında…
Bir gazete sayfasında…
Bir sessizlikte…
Bir suskunlukta…
“Ben orada değildim” demek kolay.
Ama asıl soru şu:
Orada değildim de neredeydim?
Vicdanım neredeydi?
İtirazım neredeydi?
Sesim neredeydi?
Belki “Oradaydım” demek isterdim.
Ama ya yoktum?
Ya unuttum?
Ya gördüğüm halde görmedim?
Ya duyduğum halde duymadım?
Ya bütün bunlardan kaçarken, kendimi de geride bıraktım?
Ya da öldüm.
Belki insan bazen bedeni ölmeden de ölür.
Bir başkasının acısına alıştığı gün…
Bir çocuğun ölümünü rakama çevirdiği gün…
Kopan bir uzvu görüntüden ibaret gördüğü gün…
Bir katliamı “onların meselesi” diyerek geçiştirdiği gün…
İnsanlığından bir parça kopar.
Ben en basit konuyu atladım.
İnsanların insan olduğunu.
Şimdi geriye dönüp bakıyorum.
Ve en ağır soruyu kendime soruyorum:
Ben gerçekten orada değildim mi, yoksa orada olup da kendimi mi görmezden geldim?
