AsHaberAdana.Com ~ Adana'da Haberin Merkezi Adana Gündem – Adana Haberleri – Adana Büyükşehir Haberleri – Adana Haber Ajansı – Adana Gazetesi – As Haber Adana
İlgili Haberler
Saat 04.17’de sadece binalar yıkılmadı.
Saat 04.17’de güven duygusu çöktü, “devlet nerede?” sorusu enkazların arasına düştü, bir ülkenin uykusu sonsuza dek bölündü.
6 Şubat depremi bir doğal afetti, evet.
Ama sonrasında yaşananlar bir doğa olayı değildi.
Çünkü doğa sadece sarsar;
ölüme terk etmek, sessiz kalmak, geç kalmak insan işidir.
Enkaz altından gelen “Sesimi duyan var mı?” çığlığı, aslında çok daha büyük bir soruydu:
“Beni bu hale getiren düzenin sorumlusu kim?”
O sabah insanlar soğuktan donarak öldü.
Çünkü yardım geç geldi.
Çünkü koordinasyon yoktu.
Çünkü yıllardır “imar barışı” denilen bir vicdan erozyonu, betonun içine gömülmüştü.
Deprem öldürmedi;
ihmal öldürdü.
Rant öldürdü.
Denetimsizlik öldürdü.
Ve ne yazık ki biz bunu ilk kez yaşamıyoruz.
1999’da da aynı cümleleri kurduk.
Aynı gözyaşlarını döktük.
Aynı sözleri dinledik: “Bir daha olmayacak.”
Ama oldu.
Daha büyük oldu.
Daha ağır oldu.
Çünkü bu ülkede felaketler geçiyor, ama hesaplaşma hiç gelmiyor.
Sorumluluk, enkaz kaldırma çalışmalarında kayboldu.
İstifa kelimesi yine sözlükte kaldı.
Siyasi bedel yine sandığın uzağına itildi.
Oysa acının siyaseti olmaz denir ya…
Bu doğru değil.
Acının sebebi siyasidir.
İmar afları bir siyasi tercihtir.
Denetimsizlik bir siyasi karardır.
Afet yönetimini şova indirgeyen anlayış siyasetin ta kendisidir.
Ve en acısı da şu:
Bu ülkede insanlar yalnızca enkaz altında değil, unutulduklarında da ölüyor.
Kameralar gidince, gündem değişince,
çadır kentler karanlıkta kalınca,
çocuklar konteynerde büyüyünce…
Deprem bir gün sürdü.
Ama depremzedelik hâlâ sürüyor.
Yine de bu yazı sadece öfke için yazılmadı.
Bir umut kırıntısı için de yazıldı.
Çünkü 6 Şubat’ta bir şey daha gördük:
Devlet geç kaldı ama insanlar geç kalmadı.
Eline battaniye alan koştu.
Tanımadığı birini kardeşi yaptı.
Bu ülkenin vicdanı, enkazın altından çıktı.
Şimdi soru şu:
Bu vicdan, sandıkta ve sokakta da konuşacak mı?
6 Şubat bir tarih değil.
Bir uyarı.
Bir yüzleşme.
Bir sınav.
Ve bu sınavda hâlâ “aynı düzenle devam” diyen herkes,
bir sonraki enkazın ortağıdır.
Unutursak tekrar olur.
Unutursak yine ölürüz.
6 Şubat’ı anmak yetmez.
6 Şubat’tan utanmak ve ders almak gerekir.
